Current Affairs

There is an element of indifference to the argument of who or what is leading the Iranian state. The contest in identity and ideology is being fought out in the state and in the same sense – the identity of the state is being cemented by an argument, ideology, or theocracy that has not learnt anything from January, February, March through to April.

Each argument within the state determines an argument that inviserates the identity of the artisan, and though the narrative of the state has been kept alive by the artisan, not the theocracy or IRGC. The theocracy is once again trying to stamp its authority on the people through the arrest of those who have thrown their weight behind the state and kept it relevant – the artisan. If it had not been for the creators of the Lego movies the state would not have had a narrative that it could use to reach out to the world.

But it is in music, sound and voices that arguments of identity are solidified among the people. The elements of voices creating a sound that whistles through the airwaves is part of the state and cements the identity of the young who the state needs to stand rather than be alienated by a theocracy that has lost the battle of how Iran reaches the young, middle aged and old.

This is such an important part of the states future, the argument of identity. And it is strange that the state is attacking a twenty nine year old singer who dared to perform without a hijab to a mixed audience. The ludicrous argument is that there are two arguments that have caused the theocracy to further alienate the young, whether it understands why and how the state was ripped apart by an ideology that was alienated by the theocracy, which caused the security failure that ripped it apart, is quite extraordinary.

Iran today faces annihilation economically, people are facing massive inflation with the Rial at one million to the dollar, so what is the state offering to compensate the citizen. A voice, an identity or further devalue the efforts of the Iranian people to stand with the state. The numbers I have been given is that the young, old and middle aged are ninety percent against the theocracy, the populace hate the theocracy, what they represent and how they have devalued the standing of the people with an ideology that hangs, ( or threatens to hang), jails and whips those that challenge a system that is so archaic it is willing to deform, jail and kill the most important voices in the state.

The lack of an argument that can stand for the populace identifies the state as continuing the same arguments once again, which led to the people taking to the streets. In an earlier article I asked where the state was going and questioned the ideology that slaughtered the majority, kids and the dis-empowered. The conflict within the regime is evident and because of the conflict within, the theocracy is flexing its muscle to give seventy five lashes to a singer who stood on a plinth and tested the system.

Parastoo Ahmadi is a voice, a voice among millions, a voice the state needs and in the same manner that she has bravely stood on a plinth and sung to an audience, her reward is to be tied down and lashed. It is not so much a revolutionary argument that she pushed, it is an argument of where the state goes from here. The concepts, ideology and theocratic argument is arcane and belongs with the ideologues who would be recognized with the ideologues and theologians in Afghanistan. 

The question is why the ideology is so archaic in a time of war that the most beautiful voice would be lost to the millions who have heard Parastoo sing, but that isn’t the point, it is a point of killing music, sound and voices to the point of murdering Mahsa Amini all over again. The theocracies ideology ignores the war, disassociates the state from the populas and disentangles the theocracy from the people. The question is…. and remains the question…. where does the Persian state go from here? 

Each lash will disentangle the state from another voice, in much the same way Khamenei has remained invisible. Is it a court or was the directive Khamenei’s this is the unusual question that must be asked?

Like all questions the argument of who is the leader of the Persian state, is it parliament, the theocracy or even the security council. Once again the question of the states identity is mixed with questions of who and what the state identifies with. The reasoning behind the theocratic judicial argument is a case of ideologues jostling to create the identity of the state, meaning the president’s speech at the UN -is and was- void. Of course there is a disconnect between parliament, the IRGC and theocracy, but the reasoning behind the lashes challenges the poorest, the middle class and the commercial ability of the state to manage its failure to look after every citizen in any way it can.

So rather than a narrative the state is moving to repress the voices that have stood with the regime throughout the war. I say regime as the last election only represented thirty eight percent of the voices in Iran. The factors that determine the survival of the (Islamic) (IRGC) or (parliamentary) state is the artisan who either gives a voice to the people or is tied down and lashed in much the way Mahsa Amini’s life was sacrificed. 

It could have been argued that the fate of Parastoo Ahmadi is in the hands of the judiciary, but it isn’t, all those tied to the leadership of the state are guilty of destroying voices that have given the Islamic Republic a narrative and in the most awful time, it is the voice of the artisan that gives the state a narrative and it is the theocracy that challenges the essence of a people just trying to survive. Maybe Trump is right and the state is close to breaking, because it is certainly fragmented if the court lashes an artisan for finding a narrative that reaches the world.  

در بحث درباره اینکه چه کسی یا چه چیزی دولت ایران را هدایت می‌کند، نوعی بی‌اعتنایی و بی‌تفاوتی به چشم می‌خورد. کشمکش بر سر هویت و ایدئولوژی، هم در درون دولت و هم در عرصه عمومی جریان دارد. به همین معنا، هویت دولت از طریق جدالی شکل می‌گیرد که ایدئولوژی یا نظام دینی حاکم در آن، از رویدادهای ژانویه، فوریه، مارس و تا آوریل هیچ درسی نیاموخته است.

هر یک از مناقشات درون دولت، به مناقشه‌ای دیگر دامن می‌زند که هویت هنرمند را تضعیف می‌کند؛ و این در حالی است که روایت دولت را هنرمند زنده نگه داشته است، نه حاکمیت دینی و نه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC). حاکمیت دینی بار دیگر می‌کوشد اقتدار خود را بر مردم تحمیل کند؛ این بار از طریق بازداشت کسانی که از دولت حمایت کرده‌اند و به آن کمک کرده‌اند تا همچنان در صحنه حضور داشته باشد؛ یعنی هنرمندان. اگر سازندگان فیلم‌های لگو نبودند، دولت روایتی در اختیار نداشت که بتواند از طریق آن با جهان ارتباط برقرار کند.

اما این موسیقی، صدا و صدای انسان‌هاست که بحث‌های مربوط به هویت را در میان مردم تثبیت می‌کند. صداهایی که نغمه‌ای می‌آفرینند و در امواج رسانه‌ای می‌پیچند، بخشی از دولت‌اند و هویت نسل جوان را استحکام می‌بخشند؛ نسلی که دولت به حمایت آن نیاز دارد، نه اینکه با حاکمیت دینی‌ای بیگانه شود که در نبرد بر سر چگونگی ارتباط ایران با جوانان، میانسالان و سالمندان شکست خورده است.

این مسئله، یعنی مناقشه بر سر هویت، بخش بسیار مهمی از آینده دولت است. ازاین‌رو عجیب است که دولت به خواننده‌ای بیست‌ونه‌ساله حمله می‌کند که جرئت کرده بدون حجاب و در برابر حضاری مختلط اجرا کند. استدلال مضحک این است که دو مناقشه وجود دارد که حاکمیت دینی را بیش از پیش از نسل جوان بیگانه کرده‌اند. اینکه آیا این حاکمیت می‌فهمد چرا و چگونه دولت در وهله نخست به‌واسطه ایدئولوژی‌ای از هم گسیخت که خودِ حاکمیت دینی مردم را از آن بیگانه کرده بود، و اینکه چگونه این وضعیت به شکست امنیتی‌ای انجامید که ساختار دولت را از هم پاشید، واقعاً حیرت‌انگیز است.

ایران امروز از نظر اقتصادی با خطر نابودی روبه‌روست. مردم با تورمی سرسام‌آور دست‌وپنجه نرم می‌کنند و ارزش ریال به یک میلیون ریال در برابر هر دلار رسیده است. در چنین شرایطی، دولت برای جبران این وضعیت چه چیزی به شهروندان عرضه می‌کند؟ یک صدا، یک هویت، یا بی‌ارزش‌تر کردن تلاش‌های مردم ایران برای ایستادن در کنار دولت؟

بر اساس آماری که به من ارائه شده، نود درصد جوانان، سالمندان و میانسالان با حاکمیت دینی مخالف‌اند. مردم از این حاکمیت، از آنچه نمایندگی می‌کند و از شیوه‌ای که با ایدئولوژی خود جایگاه مردم را تنزل داده است، بیزارند؛ ایدئولوژی‌ای که مخالفان را به دار می‌آویزد یا تهدید به اعدام می‌کند، به زندان می‌اندازد و شلاق می‌زند؛ کسانی که نظامی چنان کهنه و منسوخ را به چالش می‌کشند که حاضر است مهم‌ترین صداهای جامعه را سرکوب کند، به زندان بیندازد، به آنان آسیب برساند یا حتی بکشد.

نبود استدلالی که بتواند از مردم دفاع کند، نشان می‌دهد که دولت همچنان همان مناقشات گذشته را تکرار می‌کند؛ همان مناقشاتی که مردم را به خیابان‌ها کشاند. در مقاله‌ای پیشین پرسیدم دولت به کدام سو می‌رود و ایدئولوژی‌ای را زیر سؤال بردم که اکثریت مردم، کودکان و افراد محروم از قدرت را قتل‌عام کرد. تعارض درون حاکمیت آشکار است و حاکمیت دینی، به دلیل همین اختلافات داخلی، اکنون قدرت‌نمایی می‌کند و می‌خواهد خواننده‌ای را که بر سکویی ایستاد و نظام را به چالش کشید، به تحمل هفتاد و پنج ضربه شلاق محکوم کند.

پرستو احمدی یک صداست؛ صدایی در میان میلیون‌ها صدا، صدایی که دولت به آن نیاز دارد. همان‌گونه که او ایستادگی کرد و شجاعانه بر سکویی ایستاد و برای مخاطبانش آواز خواند، پاداشش این است که او را به بند بکشند و شلاق بزنند.

موضوع صرفاً یک موضع‌گیری انقلابی از سوی او نیست؛ مسئله این است که دولت از اینجا به بعد به کدام سو خواهد رفت. مفاهیم، ایدئولوژی و استدلال‌های حاکمیت دینی کهنه و متعلق به گذشته‌اند؛ این اندیشه‌ها به ایدئولوگ‌هایی تعلق دارند که در کنار ایدئولوگ‌ها و الهی‌دانان افغانستان شناخته خواهند شد.

پرسش این است که چرا این ایدئولوژی در دوران جنگ تا این اندازه کهنه و واپس‌گراست؛ چرا باید زیباترین صدا از میلیون‌ها نفری که آواز پرستو را شنیده‌اند، گرفته شود؟ اما اصل موضوع این نیست؛ مسئله، کشتن موسیقی، خاموش کردن صداها و سرکوب آوازهاست؛ تا جایی که گویی قتل مهسا امینی بار دیگر تکرار می‌شود.

ایدئولوژی حاکمیت دینی جنگ را نادیده می‌گیرد، دولت را از مردم جدا می‌کند و پیوند میان حاکمیت دینی و جامعه را می‌گسلد. پرسش این است… و همچنان این پرسش باقی می‌ماند: دولت ایران از اینجا به بعد به کدام سو خواهد رفت؟

هر ضربه شلاق، دولت را از صدایی دیگر جدا خواهد کرد؛ درست همان‌گونه که علی خامنه‌ای همچنان نامرئی باقی مانده است. آیا این حکم تصمیم یک دادگاه بوده است، یا دستور از سوی خامنه‌ای صادر شده؟ این پرسش غیرمعمولی است که باید مطرح شود.

همانند همه پرسش‌های دیگر، بحث بر سر این است که رهبر دولت ایران کیست: مجلس، حاکمیت دینی یا حتی شورای عالی امنیت ملی؟ بار دیگر، پرسش درباره هویت دولت با این پرسش درهم می‌آمیزد که دولت خود را با چه کسی و چه چیزی تعریف می‌کند.

منطق پشت استدلال قضایی حاکمیت دینی نشان می‌دهد که ایدئولوگ‌ها برای شکل دادن به هویت دولت با یکدیگر رقابت می‌کنند؛ این بدان معناست که سخنرانی رئیس‌جمهور در سازمان ملل متحد، در عمل و از همان ابتدا، بی‌اعتبار بوده است. البته میان مجلس، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و حاکمیت دینی شکاف و گسست وجود دارد؛ اما منطق پشت صدور حکم شلاق، فقیرترین اقشار جامعه، طبقه متوسط و توان اقتصادی و تجاری دولت را به چالش می‌کشد؛ دولتی که در انجام وظیفه خود برای مراقبت از تک‌تک شهروندان، به هر شکل ممکن، شکست خورده است.

بنابراین، دولت به‌جای آنکه روایتی برای خود بسازد، به سوی سرکوب صداهایی حرکت می‌کند که در طول جنگ در کنار حکومت ایستاده‌اند. من از واژه «حکومت» استفاده می‌کنم، زیرا در آخرین انتخابات، تنها سی‌وهشت درصد از مردم ایران مشارکت کردند. عواملی که بقای دولت اسلامی، دولت سپاه پاسداران یا دولت پارلمانی را تعیین می‌کنند، به هنرمند وابسته‌اند؛ هنرمندی که یا به مردم صدا می‌بخشد یا به همان شیوه‌ای که زندگی مهسا امینی قربانی شد، به بند کشیده می‌شود و شلاق می‌خورد.

می‌توان استدلال کرد که سرنوشت پرستو احمدی در دست قوه قضائیه است؛ اما چنین نیست. همه کسانی که به رهبری دولت وابسته‌اند، در نابود کردن صداهایی مقصرند که برای جمهوری اسلامی روایتی ساخته‌اند. در یکی از هولناک‌ترین دوران‌ها، این صدای هنرمند است که به دولت امکان می‌دهد روایتی برای خود داشته باشد؛ درحالی‌که حاکمیت دینی، اساس وجود مردمی را به چالش می‌کشد که صرفاً می‌کوشند زنده بمانند.

شاید ترامپ حق داشته باشد که دولت ایران در آستانه فروپاشی قرار دارد؛ زیرا اگر دادگاه هنرمندی را صرفاً به این دلیل که روایتی ساخته که به جهان می‌رسد شلاق بزند، روشن است که این دولت گرفتار چندپارگی و ازهم‌گسیختگی است.

Please tell me if the Persian translation works…. Many thanks